Kategoria: Przetwory i Nalewki

Majowy miodek – syrop z mniszka lekarskiego

Początek maja to idealny okres na przygotowanie majowego miodku, czyli syropu z kwiatów mniszka lekarskiego.

Surowcem leczniczym jest cała roślina, kwiaty, liście, a nawet korzenie. My wykorzystamy kwiaty, aby przygotować majowy miodek, który posiada wiele dobroczynnych właściwości. Działa wykrztuśnie, zmniejsza ataki suchego kaszlu, zalecany jest, jako środek ogólnie wzmacniający organizm, wspomaga układ trawienny i wiele, wiele innych…

Kwiaty mniszka zbieramy w suchy, słoneczny dzień, kiedy są w pełnym rozkwicie. Warto do tej czynności założyć rękawiczki, gdyż mlecz trochę brudzi…

Dobra wiadomość! Kwiaty mniszka rosną niemal wszędzie, a przygotowanie syropu jest banalnie proste.

 

Składniki

400-500 sztuk kwiatków mniszka lekarskiego, bez łodyg

1l wody

1 cytryna

1kg cukru

Wykonanie

Zerwane w słoneczny dzień kwiaty mniszka rozkładamy na białym papierze lub płótnie, aby wszystkie drobne owady z nich uciekły. Godzina powinna im wystarczyć.  Następnie kwiatki przekładamy do garnka, zalewamy 1l wody, doprowadzamy do wrzenia i gotujemy na wolnym ogniu przez  około 15 minut.

Cytrynę dokładnie szorujemy, kroimy na plastry, razem ze skórą  i na sam koniec gotowania dodajemy do wywaru z mniszka. Garnek przykrywamy pokrywką i odstawiamy na 24 godziny.

Po dobie całość przecedzamy przez gazę, kwiatki i cytrynę wyrzucamy. Do odcedzonego wywaru dodajemy cukier i gotujemy powoli, na wolnym ogniu, bez przykrycia, aż płyn osiągnie konsystencje syropu. Przez cały czas pilnujemy, mieszamy aby miodek się nie przypalił.
Gorący syrop zlewamy do wyparzonych słoiczków, przykrywamy kocem na 2 godziny. Przechowujemy w chłodnym miejscu.

Zaleca się  dawkowanie po 1 łyżce syropu 2–3 razy dziennie w okresie przeziębienia czy grypy (dzieciom połowę porcji). Syrop można stosować również jako dodatek do herbatek ziołowych lub innych napojów, do deserów, lodów.

 

 

Zakwas z buraków czerwonych

ZAKWAS Z BURAKÓW CZERWONYCH – ZAKWAS BURACZANY – NA BARSZCZ CZERWONY

Dobroć barszczu zależy głównie na świeżym kwasie burakowym – mądre słowa z książki „365 obiadów” Lucyny Ćwierczakiewiczowej, wydanej w 1905 roku.

My w duchu tradycji postanowiłyśmy swój kwas buraczany zrobić, według staropolskich receptur! Ale… korzystając z dobroci i dostępności współczesnych gadżetów w kuchni, coś tam sobie zamieszamy… ale o tym  poniżej…

 

Składniki

Słój o pojemności 5l

2,5 kg buraków

2,5 l wody

główka czosnku

2 listki laurowe

5 ziaren pieprzu

2, 5 łyżeczki soli

kawałek skórki z dobrego chleba żytniego na zakwasie

100ml soku z ogórków kiszonych (tak dla pewności, jeśli nie macie, nic się nie stanie, zakwas na dobrym chlebie też się uda)

obraz1

Wykonanie

Buraki myjemy, obieramy i kroimy w plastry. Zalewamy buraki wodą z solą. Następnie dodajemy przyprawy, główkę czosnku przekrojoną na pół, chleb i sok z ogórków. Naczynie przykrywamy gazą i dostawiamy w ciepłe miejsce i czekamy…. czekamy… Czas książkowy to 3-4 lub  5-6 dni. Jednak należy zaglądać i próbować! Kiedy już stwierdzimy, że jest PYSZNY, przecedzamy i zlewamy zakwas, do słoików lub butelek. Szczelnie zamykamy i odstawiamy w chłodne miejsce, gdzie możemy go przechowywać nawet do kilku miesięcy.

obraz2

A teraz mała tajemnica smaku….

Buraków i czosnku,  które zostały po zakwasie nie wyrzucamy!!!  Jeżeli posiadacie wolnoobrotową wyciskarkę do soków, lub chociaż sokowirówkę, wykorzystajcie urządzenie! Wyciśnięty sok możecie, albo od razu wypić, albo również zlać do szklanych pojemników i wykorzystać do barszczu.

 

 

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Kapusta kiszona w dębowej beczce

KISZENIE KAPUSTY

„Obrawszy główki kapusty ze wszystkich zbytecznych liści, przekrajawszy je w pół i odrzuciwszy głąby, pokrajać pozostałą twarda masę główek jaknajdrobniej heblem. Potem na dwa czubate węborki uheblowanej kapusty dać małą filiżankę soli, małą garść kminku, kilka kawałków kwaśnych jabłek i 5 do 6 jagód jałowcowych i te przyprawy dobrze w  większem  naczyniu z kapustą przemieszać.” 

Cytat  z książki  „Kuchnia Polska – niezbędny podręcznik dla kucharzy i gospodyń wiejskich i miejskich”  – Toruń 1901.

Minęło ponad 100 lat i tak naprawdę w kwestii kiszenia kapusty nic się nie zmieniło!

Chociaż… co to jest ten „Węborek”?

Poszukałam i w słowniku języka polskiego napisane jest, że węborek,  to wiadro w gwarze poznańskiej – no i mamy rozwiązanie zagadki.

 

Składniki

Beczka dębowa 50l

40kg kapusty, odmian późnych

4 kg marchwi, oczyszczonej i startej na drobnych oczkach

kminek

sól kamienna

10 sztuk jabłek

obraz7

obraz6

 

Wykonanie

Tak, jak ponad wiek temu, główki kapusty oczyszczamy z wierzchnich liści, brudnych i nadpsutych, głąby wycinamy i nie wyrzucamy – głąby zjadamy!

Dno beczki wykładamy liśćmi kapusty i jabłkami.

obraz1

Kapustę szatkujemy na szatkownicy mechanicznej do większej miski albo do „węborka” …

obraz4

Do poszatkowanej kapusty dorzucamy parę garści tartej marchwi, kminek według uznania i sól.

SÓL – 20g na 1kg kapusty

 Mieszamy ręcznie  i przerzucamy do beczki.

obraz2

Ubijamy tłuczkiem każdą porcję. Można wrzucić do beczki dziewicę, co by bosymi nogami ubijała!  Szukaliśmy … bez powodzenia.

obraz5

Powtarzamy wszystkie zabiegi do wyczerpania produktów lub do zapełnienia beczki. Na koniec beczkę przykrywamy, obciążamy kamieniem i zamykamy.

obraz8

Po kilku dniach fermentacji (3 – 7 dni, wszystko zależy od temperatury pomieszczenia, w którym stoi nasza beczka) za pomocą kijka przebijamy kapustę. Wbijamy kij do dna, miejsce przy miejscu w celu odprowadzenia nadmiaru gazów.

obraz3

Kapusta zmienia swój smak w miarę leżakowania. Gdy osiągnie smak, który najbardziej będzie nam odpowiadał przekładamy ją do wyparzonych słoików. Przechowujemy w chłodnym miejscu.

Smacznego i na zdrowie!

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz