Tag: kuchnia włoska

Ciabatta rustykalna, domowe włoskie pszenne pieczywo

Nocna ciabatta, chrupiąca zewnątrz, miękka i z dużą ilością dziur w środku

rustykalna ciabatta włoskie pieczywo

Ciabatta to rustykalne włoskie pieczywo wytwarzane z mąki, wody, oliwy z oliwek, soli i drożdży. Czy możemy powiedzieć, że ciabatta to łatwy i szybkie pieczywo? I tak, i nie.  Najważniejsze to wyrobić sobie technikę, bo ciasto na ciabattę to mokra i lepka masa, nad którą trzeba  zapanować.  Do formowania ciabatty polecam plastikowe lub metalowe skrobki do ciasta, są bardzo przydatne. Jedną z trudności może okazać się również transport wyrośniętego ciasta na rozgrzaną blachę. Jak sprawnie zsunąć ciabatty na gorącą blachę? Możecie wykorzystać inną, płaską blachę lub łopatę do pizzy. Możecie również,  tak jak ja poprosić męża o specjalna deseczkę. Jest to wycięty kawałek sklejki (8 mm grubości, z drzewa liściastego) o wymiarach 38 x 38 cm, sprawdza się idealnie, polecam.

Dlaczego nazywam tę ciabattę nocną? Ponieważ wyrabiam ciasto wieczorem i odstawiam przykryte na kuchennym blacie. Rano pozostaje mi tylko formowanie i wypiekanie.  Z tego przepisu najczęściej przygotowuję dwa podłużne bochenki. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby ciasto podzielić na 4 średnie lub 6 małych bułek. Wszystko zależy od tego, jakie mamy plany co do wykorzystania pieczywa.

Składniki

5 g świeżych drożdży

370 g  wody

500 g mąki pszennej chlebowej typ 750

1 łyżka oliwy z oliwek

8  g soli

mąka do podsypywania

Wykonanie

Do miski wlewamy wodę, wkruszamy drożdże, mieszamy, aż drożdże się rozpuszczą.  Dodajemy mąkę, mieszamy do połączenia, przykrywamy i odstawiamy na około 30 minut do autolizy. Jednym z celów autolizy jest nasycenie mąki wodą przed wyrabianiem ciasta.

Następnie dodajemy do ciasta sól i zaczynamy wyrabiać. Ciasto jest bardzo wodniste i lepkie, więc najlepiej wyrabiać je z pomocą mikser z hakiem. Wyrabiamy tak długo, aż zacznie odklejać się od ścianek miski, trwa to zwykle około 3 – 5 minut. Następnie dolewamy łyżkę oliwy i ponownie wyrabiamy do czasu, aż ciasto wchłonie tłuszcz i będzie odchodzić od ścianek miski. Miskę z wyrobionym ciastem przykrywamy, najlepiej folią spożywczą i odstawiamy na kuchennym blacie na około 12 godzin. Najlepiej ciasto przygotować wieczorem i odstawić do wyrastania i fermentacji na noc.

Po wyrośnięciu ciasto bardzo delikatnie, najlepiej zwilżonymi wodą dłońmi wykładamy na stolnicę obficie podsypaną mąką. Nie wyrabiamy ciasta, obchodzimy się z nim bardzo ostrożnie, aby nie zniszczyć pęcherzyków powietrza znajdujących się w środku.

Ciasto posypujemy mąką po wierzchu i za pomocą skrobek (plastikowe lub metalowe łopatki do ciasta) lub noża dzielimy ciasto na 2, 4 lub 6 porcji.  Każdą porcję lekko formujemy skrobkami, podsuwając mąkę ze stolnicy pod spód ciasta. Przykrywamy ściereczką i odstawiamy na 15 minut. Następnie, najlepiej za pomocą  dwóch skrobek przekładamy ciabatty “do góry nogami”  na papier do pieczenia podsypany mąką. Układamy bułki w odstępach, przykrywamy ściereczką i odstawiamy jeszcze 20 minut.

W tym czasie nagrzewamy piekarnik z blachą w środku do 245°C. Na spodzie piekarnika ustawiamy żaroodporną miseczkę z wodą. Ciabatty zsuwamy (razem z papierem do pieczenia) na nagrzaną blachę i pieczemy przez około 20 – 25 minut. Po upieczeniu studzimy na kratce. 

Smacznego!

pomarańczowe cantuccini

Słodkie smaki Toskanii i migdałowo pomarańczowe Cantuccini

Włoskie “la dolce vita” i toskańskie ciasteczka

pomarańczowe cantuccini

Toskania to jeden z piękniejszych regionów we Włoszech i najbardziej popularny kierunek wycieczek. Urocze stare miasteczka na wzgórzach, cyprysowe aleje, winnice i gaje oliwne. To wymarzone miejsce na wypoczynek nie tylko dla miłośników architektury i zabytków. Toskania to również raj dla smakoszy.

toskania

Kuchnia włoska uznawana jest za najpopularniejszą na całym świecie, szczególnie znana jest z pizzy i makaronów. Ale autentyczny włoski posiłek nie jest kompletny bez smaku la dolce vita. Termin “la dolce vita” stał się popularny po sukcesie filmu o tym samym tytule, filmie Federico Felliniego. W tłumaczeniu z włoskiego oznacza “słodkie życie” i tak właśnie możemy opisać słodkości, które Włosi uwielbiają jeść po głównym posiłku. Żaden posiłek we Włoszech nie jest kompletny, dopóki nie zostanie uwieńczony “il dolce”.

Od tiramisu, panettone, panna cotty po zabaglione (zabajone), amaretti, cantuccini. Włochom nie brakuje kreatywności, więc nie jest łatwo sporządzić pełnej listy wszystkich włoskich słodyczy. Dlatego dzisiaj przedstawię Wam najbardziej popularne słodkości Toskanii.

Toskania od wieków słynie ze słodyczy. Najbardziej popularne  to “Canticcini Toscani”, tradycyjne ciasteczka z Florencji oraz słodkości ze Sieny, “Panforte” i “Ricciarelli di Siena”. Tych toskańskich deserów nie można przegapić w podróży, idealnie nadają się na słodkie prezenty z wakacji.

Kuchnia toskańska oferuje wiele wyśmienitych słodkości , wyróżnię 10 najbardziej znanych, choć domyślam się, że każdy z Was ma swoją “top 10”.

1. Cavallucci – tradycyjne włoskie ciasteczka bożonarodzeniowe. Głównymi składnikami ciasteczek są mąka, miód, orzechy, kandyzowane owoce i przyprawy. Doskonale komponują się z toskańskim Vin Santo.

2. Ricciarelli di Siena – migdałowe popękane ciasteczka. to najbardziej tradycyjne słodycze ze Sieny. Idealnie delikatne w środku, ale chrupiące na zewnątrz. Przygotowuje się z migdałów, cukru, białek i kandyzowanej skórki pomarańczowej. Każda piekarnia i cukiernia w Sienie ma swój własny sekretny przepis, warto więc wypróbować je w kilku miejscach. W Toskanii są tradycyjnym świątecznym przysmakiem serwowanym z Vin Santo.

3. Panforte di Siena – tradycyjne ciasto, a raczej słodki bakaliowy placek o gęstej i zwartej strukturze. “Panforte di Siena” to rodzaj piernika, składa się z orzechów, suszonych i kandyzowanych owoców, mąki, masła i przypraw korzennych. Wszystkie składniki łączy się ze sobą, a po upieczeniu posypuje obficie cukrem pudrem.

4. Torta Pistocchi  – kremowe, gęste i bardzo wilgotne ciasto czekoladowe Główne składniki ciasta to ciemna czekolada, kakao i śmietanka.

5. Torta Mantovana  – tradycyjne włoskie ciasto, które pochodzi z Prato. Składnikami deseru są mąka, jaja, masło, cukier, skórka cytryny, migdały i orzeszki piniowe. Po upieczeniu ciasto obsypuje się cukrem pudrem i serwuje z kieliszkiem słodkiego włoskiego wina Vin Santo di Montepulciano.

6.  Castagnaccio – ciasto przygotowane z mąki kasztanowej, oliwy z oliwek, rozmarynu, rodzynek, orzeszków piniowych i czasami włoskich. Nie dodaje się do niego cukru i zwykłej mąki. Ciasto po upieczeniu jest gęste, gumowate w środku i ma chrupiącą i charakterystycznie popękaną skórkę.

7. Zuccotto – toskański deser w kształcie kopuły, która ponoć ma przypominać słynną kopułę florenckiej katedry.  Kawałki nasączonego ciasta biszkoptowego układa się w misce, a środek wypełnia kremowym nadzieniem. Na koniec odwraca się je do góry nogami.

8. Torta della Nonna, czyli Ciasto Babci – to krucha tarta, którą po upieczeniu wypełnia się budyniowym kremem i posypuje piniowymi orzeszkami i cukrem pudrem.

9. Bomboloni – to włoskie pączki z nadzieniem. Zazwyczaj wypełnia się je kremem budyniowym lub czekoladowym, a także dżemem. Bombolini najlepiej smakują jeszcze ciepłe podane z filiżanką kawy.

10. Cantuccini Toscani – twarde i kruche migdałowe ciasteczka. Z wyglądu przypominają malutkie kromki chleba. Cantuccini są twarde i najlepiej smakują maczane w słodkim włoskim winie Vin Santo. Możemy je również zanurzać w kawie, herbacie lub w mleku.

Dziś proponuję wam przepis na Cantuccini, najbardziej popularne toskańskie ciasteczka. Znane są również jako Biscotti di Prato – ciasteczka z miasta Prato. Są przepyszne, pełne migdałów i najlepiej smakują zanurzane w Vin Santo. Ciasteczka Cantuccini nauczyłam się robić w Siennie na warsztatach kulinarnych u Pani Lelli Cesari Ciampoli w jej szkole Scuola di cucina di Lella. Mój przepis jest prawie tradycyjny, ponieważ ciasteczka wzbogaciłam o smak pomarańczy.

cantuccini
Warsztaty w Scuola di cucina di Lella -pierwszej międzynarodowej szkole gotowania, która powstała w Sienie

Składniki

450 g mąki typ 500 + 50 g do podsypania

250 g cukru

150 g migdałów ze skórką

3 jaja “L”

3 żółtka

1 jajo do smarowania (ewentualnie pozostałe białko)

1 łyżeczka proszku do pieczenia

100g kandyzowanej skórki pomarańczy

otarta skórka z 1 pomarańczy

Wykonanie

Migdały prażymy krótko na suchej patelni, studzimy.

Jaja i żółtka ubijamy z cukrem na puszystą masę. Mieszamy ze sobą mąkę, proszek do pieczenia, sól i otarta skórkę z pomarańczy. Suche składniki łączymy z masą jajeczną i wyrabiamy. Kiedy uzyskamy jednolitą masę wykładamy ciasto na stolnicę oprószoną mąką. Dodajemy kandyzowane pomarańcze i migdały, zagniatamy je razem z ciastem. Z ciasta formujemy trzy wałki, każdy o długości około 30 cm i 3 cm szerokości, lekko rozpłaszczamy i smarujemy rozkłóconym jajem.

Piekarnik nagrzewamy do temperatury 200°C i pieczemy ciasto przez około 15 minut. Następnie wyjmujemy podpieczone wałki ciasta i zmniejszamy temperaturę piekarnika do 150°C. Wałki ciasta kroimy ostrożnie ostrym nożem w “kromeczki”. Pokrojone układamy na płasko na blaszce i pieczemy około 10 – 15 minut. Wyjmujemy, jeżeli jest taka potrzeba (wszystko zależy od piekarnika) obracamy ciasteczka na drugą stronę i dopiekamy chwilę.

Smacznego!

Jeżeli planujecie włoskie wakacje sprawdźcie ofertę Itaki  znajdziecie tam sporo interesujących propozycji wczasów i wycieczek do Włoch. Moją szczególną uwagę przykuła wycieczka Toskańskie menu.

toskania

Jak już wybierzecie się do Włoch i będziecie w Toskanii nie zapomnijcie przywieźć z podróży butelki słodkiego wina Vin Santo. Jak zauważyliście większość słodyczy podaje się właśnie z tym winem. Cantuccini są wyśmienite kiedy maczamy je w kawie, ale jak już raz skosztujecie takich  maczanych w Vin santo, będziecie długo tęsknić za tym smakiem. Wiem, bo właśnie skończyły się moje zapasy tego wyjątkowego, deserowego wina… Czas zaplanować kolejne włoskie wakacje.

Czarne cantuccini, czerwone wino i Viticulture

Włoskie ciasteczka, włoskie wino i własna winnica w Toskanii

Włoskie ciasteczka, włoskie wino i własna winnica w Toskanii?  
Tak, teraz jest to możliwe. Dzięki grze planszowej Viticulture zostaniemy właścicielami winnic, a w trakcie zarządzania i dbania o ich rozwój możemy sączyć wino przegryzając ciasteczkiem.

CZARNE CANTUCCINI

Włoskie, tradycyjne cantuccini z migdałami to świetny deser do kawy, herbaty lub słodkiego wina vin santo toscano. Tym razem proponuję trochę inną wersję. Nie jest to tradycyjny przepis, ale idealnie zgrywa się z wytrawną nutą czerwonego wina.

Składniki

250 g mąki ( u mnie typ “00”, jak do pizzy)

180 g cukru

2 jaja

30 g czarnego kakao

1 łyżeczka proszku do pieczenia

szczypta soli

100 g migdałów ze skórką

50 g rodzynek

Wykonanie

Połowę migdałów siekamy, połowę pozostawiamy w całości, odkładamy na bok. W jednej misce ubijamy jaja z cukrem i szczyptą soli, aż uzyskamy puszystą masę.  Do drugiej miski przesiewamy mąkę, kakao, proszek do pieczenia i dokładnie ze sobą mieszamy. Suche składniki łączymy z masą jajeczną i wyrabiamy.  Kiedy uzyskamy jednolitą masę wykładamy ciasto na stolnicę oprószoną mąką.  Dodajemy rodzynki i migdały, zagniatamy je razem z ciastem. Z ciasta formujemy dwa wałki, każdy o długości około 30 cm  i 3 cm szerokości i lekko je rozpłaszczamy.

Piekarnik nagrzewamy do temperatury 200°C i pieczemy “wałki” z ciasta przez 15 minut. Następnie wyjmujemy je i zmniejszamy temperaturę piekarnika na 150°C.  Wałki kroimy ostrożnie w paski około 1 cm szerokości (w poprzek lub pod lekkim skosem). Pokrojone ciasteczka rozkładamy na blasze i pieczemy przez 8-10 minut w temperaturze 150°C.  Studzimy na kratce.

Smacznego!

VITICULTURE ESSENTIAL EDITION

“Zanurz się w świecie tradycyjnych winnic Toskanii, gdzie obok umiejętności wytwarzania wina równie ważne jest strategiczne planowanie. Będziesz sadził winorośle, zbierał winne grona, doglądał leżakowania wina oraz realizował zamówienia kupców, aby stworzyć najwspanialszą winnicę w całych Włoszech!”

Poznajcie Viticulture Essential Edition, to strategiczna gra planszowa, która od niedawna (informacja na dzień 15.06.2020) zajmuje 22 miejsce w rankingu gier planszowych BGG (BoardGameGeek – portal będący kompendium wiedzy o grach planszowych z całego świata). Celem gry jest zdobycie jak największej reputacji naszej winnicy, co jest przedstawione za pomocą punktów zwycięstwa. W grze wcielamy się we właściciela skromnej winnicy w Toskanii. Naszym zadaniem jest strategiczne zarządzanie zespołem pracowników, rozbudowa winnicy, produkcja wina i jego sprzedaż.  

Oprawa graficzna oraz wykonanie wywołuje bardzo pozytywne wrażenie. Twórcy gry zadbali o to, aby klimat tradycyjnych winnic Toskanii był odczuwalny podczas całej rozgrywki.  Akcje zostały podzielone na cztery pory roku, którym odpowiadają czynności towarzyszące przy produkcji wina. O odpowiedniej porze roku sadzimy winorośle, zbieramy grona, zatrudniamy pracowników, rozbudowujemy winnice, realizujemy zamówienia, a nasze wina w piwnicy z roku na rok starzeją się, zwiększając tym samym swoją wartość. Kombinacji, jakich oferuje nam gra w zdobyciu celu, jest wiele.  W każdej turze wysyłamy pracowników na odpowiednie pola, zanim zajmie je nam przeciwnik. Losowość, która różnicuje rozgrywki towarzyszy przy dobieraniu kart z czterech tali: winorośli, zamówień oraz gości letnich i zimowych. Zasady są bardzo intuicyjne, dzięki czemu niedoświadczeni gracze nauczą się ich bardzo szybko.

Viticulture Essential Edition

Gra dla od  1 – 6 graczy w wieku od 13 lat. Czas gry 45 – 90 minut.

Elementy gry

232 karty, w tym:

  • 42 karty Winorośli (zielone)
  • 36 kart Zamówień (fioletowe)
  • 38 kart Letnich Gości (żółte)
  • 38 kart Zimowych Gości (niebieskie)
  • 18 kart Pól (z instrukcją pola)
  • 36 kart Matek i Ojców (różowe i niebieskie)
  • 24 kart Automy (beżowe)

 Plansze

  • 1 plansza główna
  • 6 plansz Winnic

Pionki

  • 30 pracowników (po 5 w 6 różnych kolorach) oraz 1 pracownik tymczasowy (szary)
  • 6 dużych pracowników (po 1 w 6 kolorach)
  • 6 pionków Pobudki (Koguty)
  • 6 pionków Punktów Zwycięstwa (Korki)
  • 6 pionków Wypłaty (Butelki)
  • 48 pionków Konstrukcji (po 8 w każdym kolorze)

Żetony i znaczniki

  • 72 żetony lirów
  • 50 szklanych znaczników (gron i win)
  • 1 znacznik pierwszego gracza (kiść winogron)

Instrukcja oraz skrót zasad w języku polskim.

Wydawca: Stonemaier Games
Autorzy gry: Jamey Stegmaier, Alan Stone oraz Morten Monrad Pedersen
Oficjalny partner gry: TiM SA.

Viticulture to gra warta polecenia, w szczególności na spędzenie wieczoru w rodzinnym gronie. A jeśli jest to dorosłe grono, tak jak u mnie,  nie może zabraknąć dobrego włoskiego wina. Prowadzimy więc winnicę przy jednoczesnej degustacji win Passiamo i czarnych ciasteczek cantuccini.  Gra oferuje wiele możliwości, dlatego z przyjemnością, tak spędzony wieczór powtórzymy w najbliższym czasie.

Toskania – dodatek do Viticulture

Toskania Viticulture

Październik 2020
Toskania w Polsce!
TOSKANIA to dodatek do gry Viticulture, wydany w oryginale jako Tuscany Essential Edition, zawierający trzy moduły rozszerzeń, które mogą być używane w dowolnym połączeniu (rozszerzona plansza, specjalni pracownicy i nowe konstrukcje).

Do rozgrywki niezbędna jest gra Viticulture!

 Elementy rozszerzenia:

  • 1 plansza (dwustronna)
  • 36 znaczników wpływów w 6 kolorach graczy
  • 36 kart Konstrukcji (pomarańczowe)
  • 6 planszetek Konstrukcji
  • 11 kart specjalnych pracowników
  • 14 specjalnych pracowników

Autorzy gry: Jamey Stegmaier, Alan Stone oraz Morten Monrad Pedersen
Toskania, oficjalny partner gry: TiM producent: Vertima

Ziołowo czosnkowe drożdżowe węzełki z sosem marinara

Sos marinara to tradycyjny włoski sos na bazie dojrzałych pomidorów i ziół. Jest bardzo prosty w przygotowaniu i jest wyśmienity pod warunkiem, że użyjemy dobrych pomidorów. Polecam pomidory pelati, mają bogaty smak, są obrane ze skórki  i w całości zanurzone w passacie.  

Czy wiecie, że pelati to nie jest nazwa gatunku pomidora? Pelati oznacza, że są to po prostu obrane pomidory.

Węzełki (supełki) to nic innego, jak małe drożdżowe bułeczki. A dlaczego węzełki? Bo każdą porcję ciasta przed pieczeniem zawiązujemy jak węzełek 😉

Składniki

WĘZEŁKI

400 g mąki  – u mnie typ 00, jak do pizzy

15 g świeżych drożdży

280 ml mlek 3,2 % tłuszczu

1 łyżeczka cukru pudru

1/2 łyżeczka soli

30 ml oliwy z oliwek

ZIOŁOWE MASŁO

100 g masła

1 – 2 ząbki czosnku

1 łyżka posiekanej natki pietruszki

3 łyżeczki przyprawy ziołowej – u mnie Vegeta Natur do sałatek i dipów (sól, cukier, czarny pieprz, suszone warzywa, czosnek, bazylia, koperek, natka pietruszki , imbir)

SOS MARINARA

400 g pomidorów pelati w puszce

1 średniej wielkości czerwona cebula

3 ząbki czosnku

2 łyżki koncentratu pomidorowego

50 ml czerwonego wytrawnego wina

2 łyżki oliwy z oliwek

papryka chili w proszku do smaku

sól, pieprz

Wykonanie

MASŁO ZIOŁOWE

Roztapiamy masło, dodajemy przyprawy, starty czosnek i posiekana natkę pietruszki, mieszamy.

WĘZEŁKI

Do miski wlewamy mleko, wkruszamy drożdże, dodajemy cukier puder,  mieszamy, aż drożdże się rozpuszczą.  Dodajemy mąkę, mieszamy do połączenia, przykrywamy i odstawiamy na około 30 minut do autolizy. Jednym z celów autolizy jest nasycenie mąki wodą przed wyrabianiem ciasta.

Następnie dodajemy do ciasta sól i zaczynamy wyrabiać. Możemy ciasto wyrabiać ręcznie lub w mikserze z hakiem. Ciasto wyrabiamy tak długo, aż zacznie odklejać się od ścianek miski (lub od rąk), Dolewamy łyżkę oliwy i ponownie wyrabiamy do czasu, aż ciasto wchłonie tłuszcz. Miskę z wyrobionym ciastem przykrywamy i odstawiamy w temperaturze pokojowej na około 1 godzinę.

Wyrośnięte ciasto wykładamy na oprószony mąką blat i dzielimy na 20 części. Z każdej porcji ciasta formujemy wałeczek , następnie zawiązujemy go w węzełek, a końcówki zawijamy do środka.  Węzełki układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, przykrywamy i odstawiamy na około 30 minut.

Piekarnik rozgrzewamy do temperatury 200°C. Węzełki tuż przed pieczeniem smarujemy połową porcji ziołowego masła. Pieczemy około 25 minut, aż będą złociste. Jeszcze gorące smarujemy pozostałym ziołowym masłem. Podajemy na ciepło lub zimno z pomidorowym sosem marinara.

SOS MARINARA

Cebulę kroimy w kostkę i podsmażamy na oliwie, dodajemy posiekany czosnek, chwile smażymy. Podlewamy winem i po około 2 minutach dodajemy koncentrat pomidorowy, mieszamy. Następnie wylewamy pomidory z puszki i miażdżymy je, najlepiej drewnianą łyżką. Smażymy na średnim ogniu, doprawiamy solą, pieprzem i chili. Na koniec dodajemy posiekaną pietruszkę. Sos możemy serwować zarówno na gorąco, jak i na zimno.

Smacznego!


Przepisy inspirowane naturą

#durszlakXvegetanatur #vegetanatur #inspirowanenatura

Pizza bianca z ricottą, mozzarellą, dynią i rozmarynem

Pizza bez sosu pomidorowego, czyli bianca pizza

Czy do pizzy potrzebne są pomidory ? Nie zawsze! Bez sosu z pomidorów, ale za to z ricottą, mozzarellą i z dodatkami, takim, jak dynia, cebula, czosnek i rozmaryn, również smakuje wyśmienicie.

Ciasto na tą pizzę najlepiej przygotować dzień wcześniej. Takie ciasto w lodówce może dojrzewać około 24 godziny. Dojrzewające ciasto po upieczeniu jest bardzo smaczne,  chrupiące z wierzchu i puszyste w środku.

Składniki na 3 średniej wielkości pizze

CIASTO

500 g mąki do pizzy typ “00”

15 g świeżych drożdży

8 g soli

30 ml oliwy z oliwek

300 ml wody

DODATKI

250 g sera ricotta

200 g  sera mozzarella (twardy, podpuszczkowy, niedojrzewający, półtłusty)

1 ząbek czosnku

1 – 2 gałązki świeżego rozmarynu

400 g dyni

1 czerwona cebula

szczypta soli i pieprzu

3 łyżki oliwy z oliwek

2 łyżki pestek z dyni

Wykonanie

CIASTO

Drożdże rozpuszczamy w ciepłej wodzie, dodajemy mąkę, mieszamy do połączenia składników, przykrywamy i odstawiamy na godzinę (autoliza). Po tym czasie dodajemy sól i oliwę i wyrabiamy ciasto, tak długo, aż będzie od odchodzić od ścianek miski (ja zagniatam ciasto w robocie z hakiem). 

Wyrobione ciasto przykrywamy (szczelną pokrywką lub folia spożywczą, aby nie wysychało z wierzchu) i odstawiamy do lodówki na 12 – 24 godziny. Najczęściej wyrabiam ciasto wieczorem i odstawiam do lodówki. Na drugi dzień  wyciągam ciasto wtedy, kiedy planuję upiec pizzę. 

Po wyjęciu z lodówki ciasto dzielimy na trzy części. Każdą porcję przekładamy na oprószaną mąką stolnicę, lekko zagniatamy, formujemy kule, przykrywamy ściereczką i odstawiamy na około 30 minut.  Następnie każdą kulę ciasta rozwałkowujemy lub formujemy w dłoniach na okrągły, cienki placek.  Każdy placek przekładamy na blachy wyłożone papierem do pieczenia, przykrywamy ściereczką i odstawiamy na około 30 minut.

Piekarnik nastawiamy na maksymalną temperaturę (250°C).

DODATKI

Czosnek obieramy, ścieramy na tarce o drobnych oczkach lub miażdżymy, mieszamy z serem ricotta, szczyptą soli i pieprzu. Tak przygotowaną masą serową smarujemy placki z ciasta. Obsypujemy posiekanymi  igiełkami rozmarynu (tyle, ile lubimy) oraz serem mozzarella startym na tarce o grubych oczkach.  Dynię obieramy i tniemy na bardzo cienkie paski, najlepiej za pomocą obieraczki do warzyw. Obrana cebulę kroimy w cienkie plastry i każdy rozdzielamy na krążki.  Plastry/paski dyni układamy na pizzy, następnie, na wierzch rozkładamy krążki cebuli. Każdy placek skrapiamy 1 łyżką oliwy z oliwek i posypujemy pestkami dyni. Pieczemy około 12 – 15 minut, aż brzegi będą złociste i chrupiące.

Smacznego!

Domowa Ciabatta

Ciabatta to włoski biały chleb, niekształtny, puszysty z chrupiącą skórką.  Jest to chyba najłatwiejszy przepis na pieczywo, ale wymaga planowania z wyprzedzeniem. Zaczyn na ciabattę należy przygotować minimum 12 godzin wcześniej, a wyrastanie wyrobionego ciasta też wymaga czasu.

Do przygotowania ciabatty niezbędny będzie nam również mikser, najlepiej z hakiem do wyrabiania ciasta. Ciasto jest bardzo mokre i lepkie, więc wyrabianie ręczne byłoby prawdopodobnie niemożliwe.

Pamiętajmy również, żeby obwicie podsypać mąką stolnicę przed wyłożeniem wyrośniętego ciasta. Ciasto jest luźne i lepkie, więc wymaga sporej ilości mąki do podsypania, aby sie nie przykleiło do stolnicy.

W przepisie podałam dwa warianty wyrastania ciasta, w obu przypadkach ciabatty upiekły się, jak należy. Mam jednak wrażenie, że w przypadku drugiego wariantu uzyskałam większe dziury w bułkach… a może to przypadek? Będę eksperymentowała dalej, bo to jedno z ulubionych wypieków w moim domu.

Składniki

ZACZYN

5 g świeżych drożdży

200 ml wody

200 g mąki chlebowej typ 750

CIABATTA

200 ml wody

50 ml oliwy z oliwek

10 g świeżych drożdży

5 g miodu

400 g mąki chlebowej typ 750

8 – 10 g soli

mąka do podsypywania

odrobina oliwy do wysmarowania miski

Wykonanie

ZACZYN

Mąkę, drożdże i wodę łączymy w dużej misce. Mieszamy drewnianą łyżką, aż ciasto będzie gładkie i pozbawione grudek. Przykrywamy folią spożywczą i odstawiamy na 12 godzin ( do 24 godzin, nie dłużej) w temperaturze pokojowej.

CIABATTA

W misce miksera łączymy wodę, olej, drożdże i miód, mieszamy do rozpuszczenia składników. Dodajemy mąkę i sól i wyrabiamy 2 minuty. Następnie dodajemy zaczyn i wyrabiamy około 5 minut lub dłużej do czasu, aż ciasto zacznie odklejać od ścianek miksera.

Wariant I
Przenosimy ciasto do dużej miski wysmarowanej oliwą z oliwek. Przykrywamy i pozostawiamy do wyrośnięcia na około 2 – 3 godziny , aż ciasto urośnie niemal trzykrotnie. Zimą warto miskę postawić obok kaloryfera, wówczas skrócimy czas wyrastania.
Wariant II

Przenosimy ciasto do dużej miski wysmarowanej oliwą z oliwek. Przykrywamy i pozostawiamy do wyrośnięcia na 45 minut, następnie łopatką zakładamy ciasto na siebie. Przykrywamy miskę i odstawiamy na kolejne 45 minut. Powtarzamy ten proces jeszcze raz i odkładamy ciasto do wyrośnięcia na ostatnie 45 minut.

Po wyrośnięciu ciasto bardzo delikatnie wyrzucamy na stolnicę obficie podsypaną mąką. Wierzch ciasta również obsypujemy mąką. Nie wyrabiamy ciasta, obchodzimy się z nim bardzo delikatnie, aby nie zniszczyć bąbli powietrza.

Dzielimy ciasto na 2, 4 lub 6 porcji, nożem lub łopatkami do ciasta.  Każdą część delikatnie łopatkami lub nożem przesuwamy żeby oddzielić od siebie. Poporcjowane małe bochenki delikatnie, za pomocą łopatki odwracamy spodem do góry i również delikatnie przenosimy na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Przykrywamy ściereczką i ostatni raz pozostawiamy do ponownego wyrośnięcia na około 30 minut.

Na spodzie piekarnika ustawiamy żaroodporną miseczkę z wodą i nastawiamy piekarnik na 230°C z włączoną funkcją termoobiegu. Blachę z ciabattą wstawiamy do rozgrzanego piekarnika i pieczemy przez około 15 – 20 minut. Po upieczeniu studzimy na kratce.

Smacznego!

Cannoli z kremem z ricotty z japońską herbatą matcha

Cannoli to sycylijski deser, rurki z ciasta smażone na głębokim tłuszczu, następnie wypełniane kremem z ricotty i  posypane cukrem pudrem.
Do przygotowania cannoli  potrzebne będą nam specjalne metalowe foremki – rurki.

Do kremu z ricotty  dodałam sproszkowaną herbatę matcha. Ponoć posiada ona niesamowite właściwości zdrowotne, a poza tym dzięki niej krem ma intrygująco zielony kolor.

Dzięki matchy mamy włoski deser w japońskim stylu, idealny na polski tłusty czwartek 😉

Składniki

CIASTO

250g mąki

2 łyżki cukru pudru

2 żółtka

50g roztopionego masła

50ml wytrawnego białego wina

20ml octu białego winnego

szczypta cynamonu

szczypta soli

KREM

250g serka ricotta

250ml śmietanki 30%

100g cukru pudru

sok z 1 limonki

1 płaska łyżeczka herbaty matcha w proszku

DODATKI

cukier puder

2 kostki gorzkiej czekolady

garść posiekanych niesolonych pistacji

Wykonanie

CIASTO

Z podanych składników wyrabiamy ciasto, zawijamy w folię spożywczą i chłodzimy w lodówce minimum 1 godzinę. Ciasto możemy przechowywać w lodówce do 2 dni.

W dużym garnku lub frytkownicy rozgrzewamy olej do 180C.

Ciasto wałkujemy, składamy kilkukrotnie i ponownie wałkujemy, aby wtłoczyć do ciasta, jak najwięcej powietrza. Ostatecznie rozwałkowujemy  na grubość około 1-2mm i wycinamy kółka o średnicy odpowiedniej do naszych foremek. Następnie nawijamy kółka z ciasta na foremki rurki (foremki dobrze na początek natłuścić olejem), tak aby lekko na siebie zachodziły i sklejamy na łączeniu smarując białkiem.  Smażymy razem z rurkami, aż uzyskają złoty kolor.  Obsuszamy na papierowym ręczniku, wyciągamy metalowe rurki.

KREM

Opakowanie ze śmietanką wkładamy na 15 minut do zamrażarki.  W tym czasie matchę, cukier puder, sok z limony łączymy z ricottą, dokładanie mieszamy, aż uzyskamy jednolity zielony kolor. Śmietankę ubijamy na sztywno, delikatnie łączymy z zieloną ricottą i odstawiamy na pół godziny do lodówki.

Gotowym kremem napełniamy rurki z ciasta (najlepiej tuż przed podaniem), dekorujemy pistacjami i startą czekoladą. Obsypujemy cukrem pudrem.

Smacznego!

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz